Muziek is als een emotie die veel kleuren en sferen kent. We weten allemaal wat voor uitwerking dat op ons heeft. Dat kan je stemming bepalen en herinneringen doen herleven. Het maakt niet uit wat voor een instrument het betreft, het gaat namelijk om de emotie.

In het begin als we leren spelen op een instrument letten we alleen op de technische hoogstandjes. Het muziek maken gaat dan vaak verloren in het eigen maken van deze technieken. Vaak kijkt men op tegen mensen die een grote instrumentbeheersing hebben. Je realiseert je dan niet dat je de lat voor jezelf te hoog legt. Iedereen heeft een eigen geluid en naarmate je het instrument langer bespeeld zal meer van jouw eigen identiteit te horen zijn. Wat er ook allemaal gespeeld is, iedereen is uniek in zijn of haar spel en creëert daardoor een eigen geluid.

Vergeet dus niet dat het maken van muziek niet draait om technische hoogstandjes, maar om een functionele toegevoegde noot die bijdraagt aan het geheel van de muziek. Dus soms moet je een offer maken, één noot kan soms beter werken dan twee. Hoe graag je dat dan ook zou willen spelen. Natuurlijk is het wel nodig om enige instrumentbeheersing te hebben om mee te doen in dit proces. De kunst is om zoveel mogelijk waarde toe te voegen met zo min mogelijk spelen.